Reply to comment

Egill Helgason: Eigum við að fara út í hérna, hana Auði Jónsdóttir … Vetrarsól? Þetta er náttúrulega ungur höfundur og búinn að skrifa helling af bókum og hefur fengið viðurkenningar og er afskaplega vel metin. Hún er reyndar líka að fjalla um hvarf.

(Fjallað var um nýjustu bók Arnaldar Indriðarsonar rétt á undan)

Kolbrún Bergþórsdóttir: Já Arnaldur er nefndur þarna einu sinni (hlær og snýr sér að Páli). Byrja þú.

Páll Baldvin: Hún fjallar um hvarf semsagt. Þetta er ung kona í Reykjavík sem er í tygjum við mann sem er einhverskonar sprotafyrirtækismaður og hún er bókmenntafræðimenntuð og sagan lýsir örfáum dögum í aðdraganda jóla þar sem hún verður óvænt að taka að sér dreng, son sambýlismannsins, og jafnframt þarf hún að standa í ýmsu í sambandi við vinnu sína sem er henni ekki allt geðfellt.

Egill: Aha.

Páll Baldvin: Og síðan ofan í kaupið þá er semsagt lýst eftir fornvinkonu hennar sem hafði verið henni samskipa í Barcelona við nám. Þetta er býsna flókið plott og margt í því undir lok sögunnar sem kemur verulega á óvart.

Egill: Já.

Páll Baldvin: Þetta er skrifað af verulegri leikni. Og hún er mjög hugkvæmur höfundur. Getur leikið sér með aðstæður og mál af mikilli list, finnst mér. Þegar maður er að lesa þetta verk hinsvegar þá fær maður dálítið mikið á tilfinninguna að aðalpersónan, egó sögunnar, sé óttalegur kjáni. Og eiginlega svona glutrar dálítið niður áhuga og áliti á þeirri manneskju en hinsvegar þegar upp er staðið þá leitar þessi bók, þessi saga og það sem hún er að gera talsvert mikið á mann og hún reynist eins og áður vera býsna lúmskur höfundur. Hún er slæg …

Egill: En margir … hún er með svona …

Páll Baldvin: Hún er slæg í því hvernig hún …

Egill: Dálítið margar persónur líka …

Páll Baldvin: … kemur fram með söguna, hvernig hún kemur henni til lesandans. Hvað fannst þér um þetta Kolla?

Kolbrún: Ég er bara mjög sammála þér. Þegar maður er að lesa þetta þá hugsar maður til að byrja með: Bíddu hvert er verið að fara með mig? Maður áttar sig ekki á því. Hvað er söguefnið? Hvað er verið að segja mér?

Egill: Aha.

Kolbrún: Þess vegna kemur bókin mjög á óvart í lokin. Ég var óskaplega hrifin af því hvernig hún lýsir sambandi konunnar við þennan tíu ára dreng sambýlismanns hennar. Mér fannst það óskaplega skemmtilegt og áhugavert samspil á milli þeirra og fallegt. Plottið sjálft og þessi óvæntu endalok eða hvernig þetta allt var sko … það kemur mjög á óvart … ég hefði jafnvel viljað að þessi bók væri lengri. Þarna er bók sem ég hefði viljað hafa eins og fimmtíu síðum lengri.

Egill: Aha.

Páll Baldvin: Sumt af þessu er eiginlega nánast eins og eftirherma af því sem kallað hefur verið Chick-lit, á köflum. Þá hugsar maður með sér: Bíddu í hvaða átt er Auður Jónsdóttir að fara? Af því að það er verið að lýsa veruleika og hugarheimi ungrar konu.

Egill: En hún er nú ekki mjög svona Chick-lit. Er hún þá ekki bara að dansa í kringum …

Páll Baldvin: Jú, hún er bara að leika sér með lesandann og söguna.

Kolbrún: Hún er mjög flinkur höfundur eins og hún sýnir í þessari bók sko.

Egill: Og þið eruð ánægð með …

Kolbrún: Já þetta er fín bók!

Páll Baldvin: Já.